این داستان واقعیست
حس نوشتن ندارم...... 
برای همین از مثنوی مولوی برایتان می نویسم
آسمان خوان نهاده
كجاست طالب آن سفره گشاده ؟
خوانی نهاده اند و منتظر خورندگانند
رندی ورز
پيشی جو
با ناله
بانياز
با دعا
با روزه
با نماز
يار در پی بهانه است
بشتاب
نوميد مشو
باز هم در بكوب
اشک می بار و همی سوز از طلب
همچو شمع سربریده جمله شب
لب فروبند از طعام و از شراب
سوی خوان آسمانی کن شتاب
دم به دم بر آسمان میدار امید
در هوای آسمان رقصان چو بید
برچسب:
نویسنده: یاسین کریمیپور